Waar de app naar luistert, hoe het beslist en wat de getallen betekenen.
Snore Timeline zet een nacht rauwe audio om in gelabelde gebeurtenissen. Je vertrouwt die labels makkelijker als je weet waar ze vandaan komen, dus deze pagina loopt de pijplijn door. Op welke geluiden de app let, hoe hij bepaalt wat op je tijdlijn terechtkomt, wat de decibelgetallen en de oranje golfvormkleuren betekenen, en waarom een lawaaierige kamer de resultaten verandert.
De app behandelt niet elk geluid als snurken. Hij sorteert wat hij hoort in zes hoofdcategorieën:
Snurken, happen naar adem en hoesten vormen de respiratoire groep. De app volgt ook je ademhaling door de nacht heen. Blijft het ongeveer 10 seconden of langer stil en komt er daarna een herstelgeluid dat duidelijk luider is dan de stilte ervoor, dan wordt dat gemarkeerd als een ademhalingsonderbreking. Ademhalingsonderbrekingen gaat daar echt op in.
Hoe onderscheidt hij snurken dan van hoesten? Elk geluidstype heeft zijn eigen akoestische vingerafdruk. Snurken heeft de meeste energie in het lage en middengebied, ruwweg 50 Hz tot 3 kHz, en dat zet het apart van spraak, hoesten en kamergeluid. De classifier kijkt zowel naar de vorm van het geluid als naar de frequentiesamenstelling voordat hij zich op een label vastlegt. De meeste achtergrondgeluiden krijgen er helemaal geen.
Soms zit hij ernaast. Als twee geluiden elkaar overlappen of een dekbed er een dempt, komt een gebeurtenis in de verkeerde categorie terecht. Ziet een label er vreemd uit, speel dat moment dan af en hoor het zelf. En ter herinnering: dit is allemaal audio-analyse voor je eigen inzicht. De app diagnosticeert geen slaapapneu of wat dan ook.
Sommige apps besparen batterij door te samplen. Ze worden af en toe wakker, luisteren even en gaan weer in slaapstand, dus alles daartussen gaat verloren. Snore Timeline luistert de hele tijd, met Apple's Sound Analysis-framework op de telefoon zelf. Elk geluid wordt verwerkt terwijl het gebeurt, en er wordt niets geüpload.
Je zult daardoor twee dingen merken:
Alles draait op het apparaat. Je audio verlaat je telefoon nooit. Het Privacybeleid legt uit wat dat in de praktijk betekent.
Live detectie betekent ook dat de app iets aan het snurken kan doen terwijl het gebeurt. De snurkpor speelt een korte toon af op je iPhone, of tikt via Apple Watch op je pols, zodra snurken bevestigd is, en dat is vaak genoeg om je te laten draaien. De meeste trackers kunnen het je pas 's ochtends vertellen.
Niet elk geluid haalt de tijdlijn. De app registreert alleen een gebeurtenis als het geluid sterk genoeg overeenkomt met een van zijn categorieën. Dat is wat voorkomt dat een krakende radiator je nacht vult met nep-snurkdetecties.
Hoe streng die drempel is, stel je in met de gevoeligheidsinstelling. Er zijn vijf niveaus, Minimaal, Laag, Gebalanceerd, Hoog en Maximum, en Gebalanceerd is de standaard.
Laat de tijdlijn je vertellen welke kant je op moet. Veel losse gebeurtenissen die bij terugluisteren niets blijken? Verlaag de gevoeligheid. Snurken dat je in de opname hoort maar dat de app heeft gemist? Verhoog hem. Gebalanceerd is voor de meeste mensen een goed startpunt.
Luidheid staat door de hele app in dB SPL, op een schaal die loopt van ongeveer 28 dB (bijna stilte) tot 105 dB (pijnlijk hard). Lees hem als een volumemeter. Een ruwe richtlijn voor snurken:
Elke episode krijgt zowel een piek- als een gemiddeld niveau. Zie de getallen als persoonlijke referentie. Een telefoon op het nachtkastje is geen geijkte meter.
De app weet welke microfoon in gebruik is en corrigeert de metingen terwijl je telefoon audio afspeelt, zoals muziek of een podcast.
Elk geluid is een mengsel van frequenties. Frequentie is hoe snel de lucht trilt, gemeten in hertz (Hz). Lage klanken trillen langzaam en hoge klanken trillen snel. Druk op afspelen, sleep de schuif en kijk hoe de golf dichter wordt naarmate de toon stijgt:
Zoom helemaal in op de golfvorm en elke balk splitst zich in gestapelde oranje tinten, die laten zien waar de energie van dat geluid over het frequentiebereik zit:
Voor de ademhaling is de heldere hoge band de belangrijkste. Elke uitademing maakt een zacht gefluit, een zachte “sss”, en dat gefluit zit boven in de hoge band. Snore Timeline volgt het om je ademhaling de hele nacht bij te houden, en op dat volgen zijn ademhalingsonderbrekingsdetectie en de schattingen van slaapfasen gebouwd. Daarom verzwakt een telefoon die te ver weg ligt, of een lawaaierige kamer, allebei die functies. Het gefluit is zacht, dus het verdwijnt als eerste.
Het frequentiedetail krijg je alleen op de balken van 1 seconde, één stap buiten de realtime-weergave. Bij bredere zoomniveaus zijn de balken effen. Tijdlijn & afspelen behandelt het lezen van de golfvorm als geheel.
Zoom helemaal in op een stille periode van je nacht en zoek naar korte uitbarstingen van helder oranje met bijna niets eronder. Dat is je ademhaling.
Snurken en praten in de slaap regelt de classifier zelf. Detectie van luide geluiden is voor al het andere. Die maakt een episode aan zodra een geluid boven een volumedrempel uitkomt, wat het geluid ook blijkt te zijn. Zo worden geluiden opgepikt die de classifier niet kan benoemen, zoals gefluisterd praten in de slaap dat te zacht is om als spraak te tellen, tandenknarsen, het geritsel als je je omdraait, of wat er verder in de kamer gebeurde.
De drempel heeft twee standen, in te stellen onder Drempelmodus in Instellingen:
Hoe stiller de kamer, hoe lager de drempel ligt en hoe meer je opvangt.
Soms zie je dingen onder Hard geluid staan waarvan je zeker wist dat het snurken was. Dat gebeurt wanneer achtergrondlawaai de ademhalingspatronen afdekt waar de snurkclassifier op steunt. Die heeft een schoon signaal nodig om iets snurken te noemen, en zodra een kamer in rust boven ongeveer 45 dB zit, worden meer geluiden geregistreerd als harde geluidsignalen in plaats van snurken. De volgende sectie gaat over wat je eraan kunt doen.
Constant achtergrondlawaai zoals een airconditioning, een ventilator, verkeer, muziek, regen of oceaangeluiden wordt apart bijgehouden en levert geen snurkgebeurtenissen op je tijdlijn op. De app herkent het als continu omgevingsgeluid, dus een zoemende airco op zich vult je nacht niet met valse snurkdetecties.
Wat constant lawaai je wel kost, is maskering. Een hoge ruisvloer overstemt zachte ademhaling en fijn snurken, en de classifier houdt minder over om mee te werken. Er gebeuren twee dingen:
Voor een schonere classificatie maak je de kamer stiller waar het kan. De gebruikelijke boosdoeners zijn ventilatoren en witte-ruismachines, HVAC-systemen en luchtzuiveraars, een raam dat openstaat naar het verkeer, en een tv of speaker die aan blijft staan. Een stillere kamer betekent over de hele linie nauwkeurigere detectie.
Als je het lawaai niet in de hand hebt, in een hotelkamer bijvoorbeeld, werk dan met wat je hebt:
