Waar de app naar luistert, hoe het beslist en wat de getallen betekenen.
Snore Timeline zet een nacht rauwe audio om in gelabelde gebeurtenissen waar je op kunt vertrouwen. Dat vertrouwen groeit als je weet hoe ze tot stand komen. Deze pagina legt de classificatiepijplijn uit: op welke geluiden de app let, hoe het bepaalt wat op je tijdlijn terechtkomt, wat de decibelnummers en oranje golfvormkleuren betekenen, en waarom een lawaaierige kamer de resultaten verandert.
In plaats van elk geluid als snurken te behandelen, sorteert de app wat het hoort in zes hoofdcategorieën:
Snurken, happen naar adem en hoesten vormen de respiratoire groep. De app volgt ook gedurende de nacht je ademhalingspatronen: een stilte van ongeveer 10 seconden of langer, gevolgd door een herstelgeluid dat duidelijk luider is dan de voorafgaande stilte, wordt gemarkeerd als een ademhalingsonderbreking. Ademhalingsonderbrekingen behandelt dit onderwerp uitgebreid.
Hoe onderscheidt de app snurken van hoesten? Elk geluidstype heeft een herkenbare akoestische signatuur. Snurken heeft de meeste energie in het lage en middenfrequentiegebied, ruwweg 50 Hz tot 3 kHz, wat het onderscheidt van spraak, hoesten en omgevingsgeluid. De classifier weegt zowel het geluidspatroon als de frequentiekenmerken van elk audiosegment voordat het een label toewijst. De meeste omgevingsgeluiden worden genegeerd.
Geen enkel detectiesysteem is perfect. Wanneer twee geluiden overlappen of beddengoed er een dempt, kan een gebeurtenis in de verkeerde categorie terechtkomen. Als een label er vreemd uitziet, speel dan de audio voor dat moment af en hoor wat er is gebeurd. Alles hier is audio-analyse voor persoonlijk inzicht; de app diagnosticeert geen slaapapneu of andere aandoeningen.
Sommige apps besparen batterij door te samplen: ze worden periodiek actief, luisteren even en gaan dan weer in slaapstand. Alles wat daartussen plaatsvindt, missen ze. Snore Timeline analyseert je audio continu via Apple's Sound Analysis-framework dat op je telefoon draait. Elk geluid wordt verwerkt terwijl het plaatsvindt. Niets wordt overgeslagen, gesampled of geüpload.
Continue analyse heeft twee gevolgen die je zult opmerken:
Dit alles wordt op het apparaat uitgevoerd. Je audio verlaat je telefoon nooit, en het Privacybeleid legt uit wat dat in de praktijk betekent.
Niet elk geluid haalt de tijdlijn. De app registreert een geluid als gebeurtenis alleen wanneer het sterk genoeg overeenkomt met een van de categorieën. Zo voorkomt het dat een krakende radiator je nacht vult met nep-snurkdetecties.
Je bepaalt hoe streng die drempel is via de gevoeligheidsinstelling, die vijf niveaus heeft: Minimaal, Laag, Gebalanceerd, Hoog en Maximum. Gebalanceerd is de standaardinstelling.
Laat je tijdlijn je vertellen welke kant je op moet gaan. Te veel losse gebeurtenissen die bij terugluisteren niets blijken te zijn? Verlaag de gevoeligheid. Snurken dat je in de opname kunt horen, maar dat de app heeft gemist? Verhoog de gevoeligheid. Gebalanceerd werkt voor de meeste mensen goed als startpunt.
Luidheid wordt in de hele app weergegeven in dB SPL, op een schaal van ongeveer 28 dB, de referentie voor bijna-stilte, tot 105 dB voor een extreem hard geluid. Lees het als een volumemeter: hogere getallen betekenen hardere geluiden. Een ruwe richtlijn voor je snurken:
De app houdt zowel piek- als gemiddelde decibelniveaus bij voor elke episode. Deze getallen zijn bedoeld voor persoonlijk gebruik, niet als klinische meting.
De app detecteert welke microfoon in gebruik is, en past de metingen aan wanneer je telefoon audio afspeelt, zoals muziek of een podcast.
Elk geluid is een mengsel van frequenties, en een frequentie is simpelweg hoe snel de lucht trilt, gemeten in hertz (Hz). Lage klanken trillen langzaam; hoge klanken trillen snel. Druk op afspelen en sleep om het te horen en te zien hoe de golf dichter wordt:
Zoom helemaal in op de golfvorm en de balken splitsen in gestapelde oranje tinten die laten zien waar de energie van elk geluid zich over de frequenties bevindt:
De heldere hoge-frequentieband is de belangrijkste voor ademhaling. Elke uitademing maakt een zacht gefluit, als een zachte “sss”, en dat gefluit zit in de hoge band. Snore Timeline luistert ernaar om je ademhaling de hele nacht te volgen, wat de basis vormt voor ademhalingsonderbrekingsdetectie en schattingen van slaapfasen. Dat is ook waarom een telefoon die te ver weg ligt of een lawaaierige kamer deze functies verzwakt: het gefluit is zacht, en het is het eerste wat verloren gaat.
Het frequentiedetail verschijnt alleen in de meest ingezoomde weergave; bij bredere zoomniveaus worden de balken als een effen kleur weergegeven. Tijdlijn & Afspelen legt uit hoe je de golfvorm in zijn geheel leest.
Zoom helemaal in op een stille periode van je nacht en zoek naar korte uitbarstingen van helder oranje met weinig kleur eronder. Dat is je ademhaling, gezien door geluid alleen.
De classifier verwerkt snurken en slaappraten zelf. Detectie van harde geluiden bestaat voor al het andere: het maakt een episode aan wanneer een geluid boven een volumedrempel uitkomt die je zelf kiest, ongeacht wat het geluid is. Dat vangt geluiden op die de classifier niet kan benoemen, zoals gefluisterd slaappraten dat te zacht is om als spraak te worden herkend, tandenknarsen, geluiden die je maakt tijdens het bewegen, of andere ongeïdentificeerde nachtelijke geluiden.
De standaarddrempel is 55 dB. Om een drempel te kiezen die past bij je kamer:
Een stillere kamer laat je een lagere drempel gebruiken en meer opvangen.
Je ziet mogelijk ook geluiden in de categorie Harde geluiden terechtkomen die je als snurken had verwacht. Dat gebeurt wanneer achtergrondlawaai de ademhalingspatronen maskeert waarop de snurkclassifier let; de classifier heeft een duidelijk signaal nodig om snurken te identificeren, en wanneer een kamer op basisniveau boven ongeveer 45 dB zit, worden meer geluiden geregistreerd als harde geluidsignalen in plaats van snurkperiodes. De volgende sectie legt uit wat je daaraan kunt doen.
Constant achtergrondlawaai zoals een airconditioning, ventilator, verkeer, muziek, regen of oceaangeluiden wordt afzonderlijk bijgehouden en creëert geen snurkgebeurtenissen op je tijdlijn. De app herkent deze als continu omgevingsgeluid in plaats van afzonderlijke snurkincidenten, dus een zoemende airco op zich vult je nacht niet met nep-snurkdetecties.
De echte prijs van constant lawaai is maskering. Een hoog achtergrondgeluidsniveau overstelpt zachte ademhaling en fijn snurken, waardoor de classifier minder signaal heeft om mee te werken. Twee dingen volgen hieruit:
Voor een nauwkeurigere classificatie maak je de kamer zo stil mogelijk. De gebruikelijke boosdoeners zijn ventilatoren en witte-ruismachines, HVAC-systemen en luchtzuiveraars, open ramen met uitzicht op verkeer, en tv's of audio die aanstaat. Een stillere kamer geeft over het geheel genomen een nauwkeurigere detectie.
Wanneer je het lawaai niet kunt beheersen, bijvoorbeeld in een hotelkamer, werk dan met wat je hebt:
