Czego słucha aplikacja, jak podejmuje decyzje i co oznaczają poszczególne liczby.
Snore Timeline przekształca noc pełną surowego dźwięku w oznaczone zdarzenia, którym można zaufać — a zaufanie jest łatwiejsze, gdy wiesz, jak powstają. Ta strona wyjaśnia mechanizm klasyfikacji: jakich dźwięków aplikacja nasłuchuje, jak decyduje, co trafia na oś czasu, co oznaczają liczby decybeli i pomarańczowe kolory przebiegu dźwięku, a także dlaczego głośne otoczenie wpływa na wyniki.
Zamiast traktować każdy dźwięk jak chrapanie, aplikacja sortuje to, co słyszy, na sześć głównych kategorii:
Chrapanie, westchnienia i kaszel tworzą grupę oddechową. Aplikacja monitoruje też wzorce oddychania przez całą noc; cicha przerwa trwająca około 10 sekund lub dłużej, po której następuje dźwięk przebudzeniowy wyraźnie głośniejszy niż poprzedzająca go cisza, zostaje oznaczona jako zakłócenie oddechu. Zakłócenia oddechu opisują to szczegółowo.
Jak aplikacja odróżnia chrapanie od kaszlu? Każdy rodzaj dźwięku ma charakterystyczny akustyczny wzorzec. Chrapanie skupia większość energii w niskim i średnim zakresie częstotliwości — mniej więcej od 50 Hz do 3 kHz — co odróżnia je od mowy, kaszlu i hałasu otoczenia. Klasyfikator uwzględnia zarówno wzorzec dźwięku, jak i charakterystykę częstotliwościową każdego segmentu audio przed przypisaniem etykiety. Większość szumów otoczenia jest ignorowana.
Żaden system wykrywania nie jest doskonały. Gdy dwa dźwięki nakładają się lub pościel tłumi jeden z nich, zdarzenie może trafić do niewłaściwej kategorii. Jeśli etykieta wydaje się błędna, odtwórz nagranie z tego momentu i posłuchaj, co się stało. Wszystko tutaj to analiza audio dla osobistego wglądu — aplikacja nie diagnozuje bezdechu sennego ani żadnego innego schorzenia.
Niektóre aplikacje oszczędzają baterię przez próbkowanie: budzą się co pewien czas, chwilę nasłuchują, a następnie usypiają ponownie — co oznacza, że mogą przegapić wszystko, co dzieje się między nimi. Snore Timeline analizuje dźwięk ciągłe, korzystając ze środowiska Apple Sound Analysis działającego na Twoim telefonie. Każdy dźwięk jest przetwarzany w momencie, gdy się pojawia. Nic nie jest pomijane, próbkowane ani przesyłane.
Ciągła analiza ma dwie konsekwencje, które zauważysz:
Wszystko to działa na urządzeniu. Twój dźwięk nigdy nie opuszcza telefonu, a Polityka prywatności wyjaśnia, co to oznacza w praktyce.
Nie każdy dźwięk przechodzi przez filtr. Aplikacja rejestruje dźwięk jako zdarzenie tylko wtedy, gdy jest wystarczająco dobrym dopasowaniem do jednej z kategorii — w ten sposób skrzypiący kaloryfer nie zapełnia nocy fałszywymi chrapnięciami.
Surowość tego progu kontrolujesz ustawieniem czułości, które ma pięć poziomów: Minimalna, Niska, Zrównoważona, Wysoka i Maksymalna. Domyślna to Zrównoważona.
Pozwól osi czasu powiedzieć, w którą stronę dostosować ustawienie. Zbyt wiele przypadkowych zdarzeń, które po odtworzeniu okazują się ciszą? Obniż czułość. Chrapania, które słyszysz w nagraniu, ale aplikacja pominęła? Podnieś ją. Zrównoważona sprawdza się dobrze dla większości ludzi jako punkt wyjścia.
Głośność pojawia się w aplikacji w dB SPL, na skali od około 28 dB — punktu odniesienia dla prawie ciszy — do 105 dB dla bardzo głośnego dźwięku. Odczytaj to jak miernik głośności: wyższe liczby oznaczają głośniejsze dźwięki. Jako przybliżony przewodnik po chrapaniu:
Aplikacja śledzi zarówno szczytowy, jak i średni poziom decybeli dla każdego epizodu. Te liczby służą do osobistego odniesienia, a nie jako pomiar kliniczny.
Aplikacja wykrywa, który mikrofon jest używany, i dostosowuje odczyty, gdy telefon odtwarza dźwięk, na przykład muzykę lub podcast.
Każdy dźwięk to mieszanina częstotliwości, a częstotliwość to po prostu szybkość drgań powietrza, mierzona w hercach (Hz). Niskie dźwięki drgają wolno; wysokie dźwięki drgają szybko. Naciśnij odtwarzanie i przeciągnij, aby to usłyszeć i zobaczyć, jak fala się zagęszcza:
Przybliż maksymalnie widok przebiegu dźwięku, a słupki rozdzielą się na ułożone warstwy pomarańczowego koloru, pokazując, gdzie energia każdego dźwięku rozkłada się na częstotliwości:
Jasne, wysokoczęstotliwościowe pasmo to to, które ma największe znaczenie dla oddychania. Każdy wydech wydaje delikatny syk, coś jak ciche „sss" — i ten syk leży w paśmie wysokim. Snore Timeline nasłuchuje go, by śledzić Twoje oddychanie przez całą noc, co zasila wykrywanie zakłóceń oddechu i szacowanie faz snu. Dlatego też telefon umieszczony zbyt daleko lub głośne otoczenie osłabia te funkcje: syk jest cichy i jako pierwszy ginie w hałasie.
Szczegółowe informacje o częstotliwościach pojawiają się tylko przy maksymalnym przybliżeniu; przy szerszym poziomie powiększenia słupki wyświetlają się w jednolitym kolorze. Oś czasu i odtwarzanie przeprowadza przez czytanie całego przebiegu dźwięku.
Przybliż maksymalnie cichy fragment swojej nocy i poszukaj krótkich błysków jasnego pomarańczowego z niewielką ilością koloru poniżej. To Twoje oddychanie widziane wyłącznie przez dźwięk.
Klasyfikator samodzielnie obsługuje chrapanie i mówienie przez sen. Wykrywanie głośnych dźwięków istnieje dla wszystkiego innego: tworzy epizod za każdym razem, gdy dźwięk przekroczy wybrany przez Ciebie próg głośności, niezależnie od tego, czym jest ten dźwięk. Wychwytuje to hałasy, których klasyfikator nie potrafi nazwać — takie jak szeptane mówienie przez sen zbyt ciche, by zarejestrować się jako mowa, zgrzytanie zębami, dźwięki wydawane podczas ruchów lub inne niezidentyfikowane nocne hałasy.
Domyślny próg to 55 dB. Aby wybrać próg odpowiedni dla Twojego pokoju:
Cichszy pokój pozwala używać niższego progu i wychwytywać więcej.
Możesz też zauważyć, że dźwięki, które spodziewałeś się zobaczyć jako chrapanie, trafiają do kategorii Głośne dźwięki. Dzieje się tak, gdy hałas tła maskuje wzorce oddychania, których klasyfikator chrapania nasłuchuje — klasyfikator potrzebuje wyraźnego sygnału, by zidentyfikować chrapanie, a gdy pokój utrzymuje baseline powyżej około 45 dB, więcej dźwięków rejestruje się jako sygnały Głośnych dźwięków zamiast epizodów chrapania. Następna sekcja wyjaśnia, co z tym zrobić.
Stały hałas tła, taki jak klimatyzator, wentylator, ruch uliczny, muzyka, deszcz czy dźwięki oceanu, jest śledzony oddzielnie i nie tworzy zdarzeń chrapania na osi czasu. Aplikacja rozpoznaje je jako ciągły szum otoczenia, a nie dyskretne chrapanie — dlatego sam szumiący klimatyzator nie wypełni nocy fałszywymi chrapnięciami.
Prawdziwym kosztem stałego hałasu jest maskowanie. Głośna podłoga szumów zagłusza ciche oddychanie i ledwie słyszalne chrapanie, pozostawiając klasyfikatorowi mniej sygnału do pracy. Wynikają z tego dwie rzeczy:
Aby uzyskać czystszą klasyfikację, wycisz pokój tam, gdzie to możliwe. Najczęstsi winowajcy to wentylatory i urządzenia z białym szumem, klimatyzacja i oczyszczacze powietrza, otwarte okna wychodzące na ruch uliczny oraz telewizory lub odtwarzany dźwięk. Cichszy pokój zapewnia dokładniejsze wykrywanie ogólnie.
Gdy nie możesz kontrolować hałasu, na przykład w pokoju hotelowym, pracuj z tym, co masz:
